Gdy książę dowiedział się o przybyszach, którzy postponowali bogów pogańskich, zaczął ganić Cyryla i chciał użyć wobec niego siły. W tym momencie wokół krzyża trzymanego przez Cyryla pojawił się blask – Cyryl zaczął mówić o „jedynym prawdziwym bogu” i bogach pogańskich jako „wymyśle piekielnym”. Następnie rozległ się hałas i grzmot i wszystkie posągi bogów rozpadły się na tysiąc kawałków. Później w miejscu, gdzie stała wspaniała świątynia i bałwan Radogosta, święci postawili krzyż.
Legenda ta często pojawia się w publikacjach dotyczących góry i, mimo że opowieść ta została wielokrotnie obalona, pojawiała się u niektórych autorów i w folklorze. Legenda ta po raz pierwszy pojawia się w 1710 r. w Sacra Moraviae historia sive Vita S. Cyrilli et Methodii autorstwa proboszcza Jana Jiříego Středovskiego. W rozdziale poświęconym nazwie góry i jej pochodzeniu powołuje się na zeznanie pewnego kapłana, według którego wśród ludzi krąży legenda o bogu o tej samej nazwie, który stał na szczycie góry i został obalony przez misjonarzy.