Ścieżka Darfuru – obejmowała grupy takie jak Ruch Sprawiedliwości i Równości (JEM) oraz Ruch Wyzwolenia Sudanu pod wodzą Minni Minnawiego (SLM-MM). Ustalenia dotyczyły podziału władzy, bogactw, odszkodowań dla ofiar oraz powrotu uchodźców. Ścieżka Dwóch Obszarów – dotyczyła stanów Nil Błękitny i Kordofan Południowy, negocjowana z Ruchem Wyzwolenia Ludu Sudanu-Północ (SPLM-N) frakcji . Inne ścieżki – obejmowały Sudan Wschodni, Północny oraz Centralny, adresując specyficzne problemy rozwojowe i polityczne tych regionów.
Kluczowe postanowienia Podział władzy – sygnatariusze porozumienia uzyskali zagwarantowane miejsca w organach władzy przejściowej: 3 miejsca w Radzie Suwerennej, 5 stanowisk ministerialnych (25% gabinetu) oraz 25% miejsc w Tymczasowej Radzie Legislacyjnej. Federalizm – porozumienie przywróciło system federalny w Sudanie, reaktywując m.in. region Darfuru jako jednostkę administracyjną. Ustalenia dotyczące bezpieczeństwa – kluczowym elementem była integracja sił zbrojnych rebeliantów z Siłami Zbrojnymi Sudanu (SAF) oraz innymi służbami bezpieczeństwa w ramach procesu DDR (rozbrojenie, demobilizacja, reintegracja) w celu stworzenia jednolitej, profesjonalnej armii narodowej.