spotyka się je w wilgotnej i suchej ściółce, u podstawy pni, w dziuplach, pod korą drzew, wśród korzeni storczykowatych, w mrowiskach i chodnikach termitów. Owady dorosłe obok wspomnianych siedlisk znajdowane są też na liściach i bywa, że przylatują do sztucznych źródeł światła.
Rodzaj szeroko rozprzestrzeniony, najliczniej, bo przez ponad 200 gatunków, reprezentowany w krainie neotropikalnej. Pojedynczy gatunek, Ch. lecontei, znany jest z południowej części nearktycznej – z południa Stanów Zjednoczonych. Również pojedynczy gatunek wykazano z północnego Queenslandu w Australii. Poza tym rodzaj ten występuje w krainie orientalnej.
Taksonomia i ewolucja Takson ten wprowadzony został w 1801 roku przez Johana Christiana Fabriciusa. W 1845 roku został przez Charlesa É. Blancharda umieszczony w monotypowej grupie Chelonarites w obrębie goleńczykowatych. W systemie Ludwiga Imhoffa z 1856 roku pojawiła się ona jako sekcja Chelonarii w rodzinie otrupkowatych. W systemie Hermanna J. Kolbego z 1908 roku zyskała zaś rangę osobnej rodziny.