Specyfikacja 6/22 przewidywała ponadto możliwość stosunkowo szybkiej rekonfiguracji samolotu pomiędzy wersją lądową a wodnosamolotową, co miało umożliwić elastyczne użycie maszyny w warunkach ograniczonej liczby lotniskowców oraz baz przybrzeżnych.
Do rywalizacji stanęły jedynie dwie firmy: Fairey Aviation Company, zgłaszając samolot oraz George Parnall and Company z konstrukcją nazwaną Plover. Obie maszyny reprezentowały nową generację brytyjskich myśliwców pokładowych. Plover został zaprojektowany przez Harolda Bolasa.
Zasadniczą różnicą pomiędzy oboma konkurencyjnymi konstrukcjami była budowa kadłuba – w samolocie Faireya zastosowano metalową kratownicę o poszyciu ze sklejki, podczas gdy kadłub Plovera wykonano w całości w technologii drewnianej.
Pierwsze prototypy Plovera oblatano w 1922 r. Próby prowadzono zarówno w konfiguracji lądowej, jak i wodnosamolotowej. Ministerstwo Lotnictwa zamówiło dziesięć egzemplarzy maszyny (N9608-N9610 i N9702-N9708), które dostarczono do końca 1923 r. Przydzielono je do 403 i 404 eskadr myśliwskich Floty. Mimo pozytywnych ocen własności pilotażowych, samolot Parnalla ustąpił miejsca konstrukcji Faireya, która okazała się bardziej dopracowana i łatwiejsza w eksploatacji.