mały|Ruiny zamku w Bałakławie w pierwodruku „Sonetów Adama Mickiewicza” z 1826 roku thumb|Ruiny zamku w Bałakławie w tomie 1 zbioru „Poezje Adama Mickiewicza” z 1899 roku
Ruiny zamku w Bałakławie (incipit Te zamki, połamane w zwaliska bez ładu) – siedemnasty sonet z cyklu sonetów krymskich autorstwa Adama Mickiewicza. Po raz pierwszy został opublikowany w 1826 roku, natomiast dokładna data powstania poematu nie jest znana.
Treść sonetu Sonet siedemnasty, z cyklu Sonety Krymskie, w pierwszych ośmiu wersach opisuje ruiny zamku w Bałakławie, które są pokazane przez podmiot liryczny jako symbol upadku dawnych cywilizacji. W kolejnych dwóch strofach mamy do czynienia z kontrastem, gdzie opisywana natura jest czymś trwałym i niezniszczalnym. Całość utworu spuentowana jest refleksją nad ludzkim życiem, które tak jak budowle podlega rozpadowi.
Wykorzystane słownictwo Szczeblujemy – wyraz stworzony przez Trembeckiego, a przez Mickiewicza, wielbiciela jego języka, powtórnie użyty w znaczeniu wstępowania na wyższe stopnie.