niektórymi Enterobacteriaceae), co może mieć znaczenie dla późniejszego ryzyka zakażeń i transmisji w środowisku opieki zdrowotnej.
Badania i historia Wczesne doświadczenia na myszach wykazały, że zaburzenie mikroflory jelitowej po podaniu streptomycyny wiąże się ze wzrostem podatności na zakażenia Salmonella. W kolejnych dekadach koncepcję rozwijano w badaniach na zwierzętach wolnych od drobnoustrojów i w modelach po antybiotykoterapii, w których porównywano podatność na kolonizację oraz zakażenia jelitowe u osobników z mikrobiotą i bez niej.
Pojęcie oporności kolonizacyjnej oraz propozycję jego operacyjnego, ilościowego ujęcia w modelu myszy opisywano m.in. w pracy Van der Waaij i współpracowników z 1971 roku, wskazując możliwość mierzenia „siły” tej oporności poprzez obserwację, w jakim stopniu przewód pokarmowy przeciwstawia się trwałej kolonizacji przez bakterie wskaźnikowe po zaburzeniu mikrobioty antybiotykiem.
Współczesne badania koncentrują się na identyfikacji konkretnych mechanizmów i czynników mikrobioty odpowiedzialnych za oporność kolonizacyjną (m.in.