Eivind Josef Berggrav (ur. 25 października 1884 w Stavanger, zm. 14 stycznia 1959 w Oslo) – norweski biskup luterański, jako prymas Kościoła Norwegii (Preses i Bispemøtet) zasłynął z nieustępliwego oporu wobec nazistowskiej okupacji Norwegii podczas II wojny światowej, wpływowa postać ruchu ekumenicznego XX wieku, prezes Zjednoczonego Towarzystwa Biblijnego, przewodniczący Światowej Rady Kościołów (1950–1954).

Rodzina i młodość Urodził się jako Eivind Josef Jensen w Stavanger, a dorastał w Asak w Østfold. Jego ojciec, Otto Jensen (podobnie jak dziadek), był protestanckim proboszczem i pedagogiem. Gdy Eivind miał 22 lata, ojciec został na krótko (1906–1907) ministrem spraw kościelnych i edukacji w koalicyjnym rządzie Christiana Michelsena. Następnie powrócił do swojej parafii w Skjeberg (gmina Sarpsborg). Ksiądz Jensen został później dziekanem diecezji Kristiania (1912), a na rok przed śmiercią biskupem diecezji Hamaru (1917–1918).

Żoną Ottona Jensena została Marena Christine Pedersen (1846–1924). Ich dziećmi byli Eivind i Grete (1885–1956). Siostrzenica Eivinda – Kari Berggrav (1911–1996) – została pionierką norweskiej fotografii prasowej i wojennej.