Severo odnosiła też sukcesy jako choreografka. Stworzyła m.in. układy taneczne do przedstawień “Concerto”, “Portrait of the ball” czy "Serenade” oraz inne liczne choreografie dla lokalnych zespołów jak Laur Dancing Society czy Detroit Symphony Orchestra. Przez dwie dekady jej studio przygotowywało coroczne przedstawienie “Dziadka do orzechów”, wykonywanego wspólnie z Detroit Symphony. Wśród społeczności Detroit występy te były uważane za nieodłączny element świąt i lokalną tradycję. W studiu zaczęło brakować środków finansowych na produkcję przedstawienia, czy opłaty dla muzyków i tancerzy. Również sama Severo skarżyła się na brak miejsca na scenografię i kostiumy, przez co rzeczy te zaczęły się niszczyćC. Abatt, Severo's ballet classic marks change, “Canton Observer”, Vol. 4 No. 29, Michigan, Nov. 27, 1978, s. 6B.. Zależało jej na rozbudowaniu swojej szkoły tanecznej i podwyższeniu jakości wystawianych przedstawień, ale zabrakło na to wystarczającego finansowania.
Jako choreograf i pedagog Sandra Severo była wielokrotnie nagradzana. Otrzymała m.in. Humanitarian Medallion of Presidents Cabinet z Uniwersytetu Detroit oraz tytuł „Most Exciting Woman in Detroit”. Jej dorobek, determinacja i wkład w rozwój sztuki tanecznej sprawiły, że uznawano ją za jedną z najważniejszych postaci życia kulturalnego miastaJ. Whittaker…, s.