Rok później wystawiał swoje prace na wystawie w Belgradzkiej Galerii Sztuki, tym razem w ramach prezentacji dokonań artystycznych grupy OBLIK, z którą był związany od 1927. W 1930 znalazł się w gronie założycieli Stowarzyszenia Jugosłowiańskich Artystów Plastyków (Kolo Jugoslovenskih Likovnih Umetnika). W 1937 wziął udział w Wystawie Światowej w Paryżu, gdzie uzyskał złoty medal za swoje prace.
Od 1930 pracował jako nauczyciel rysunku w I Gimnazjum Męskim w Belgradzie, skąd przeniósł się na wydział techniczny Uniwersytetu Belgradzkiego, na którym prowadził zajęcia dla studentów architektury. Od 1940 był zatrudniony w Akademii Sztuk w Belgradzie. W 1941 w czasie działań wojennych został wzięty do niewoli i trafił do niemieckiego obozu w Dortmundzie (Stammlager VI D). W obozie organizował kursy malarstwa dla innych więźniów. W 1944 schorowany, powrócił do Belgradu. Po wojnie do 1958 pracował w Akademii Sztuk Pięknych, na stanowisku profesora.
Życie prywatne Był dwukrotnie żonaty. W 1938 poślubił Bosę Pavlović, a w 1947 Radmilę Lozanić. Z małżeństwa z Radmilą przyszła na świat córka, Milica. Ostatnie lata życia spędził w Opatii, gdzie zmarł z powodu zaburzeń pracy serca.