Ustawa o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych – regulacja prawna, która miała na celu uporządkowanie stanu prawnego gruntów rolnych użytkowanych przez rolników, którzy nie posiadali formalnego tytułu własności. Akt ten zmierzał do legalizacji istniejącego stanu posiadania poprzez uwłaszczenie dotychczasowych użytkowników ziemi, co miało ograniczyć liczbę sporów własnościowych na wsi oraz dostosować regulacje prawne do realiów powojennej struktury agrarnej. Ustawa stanowiła istotny element polityki rolnej państwa, wzmacniając stabilność indywidualnych gospodarstw rolnych i bezpieczeństwo prawne ich właścicieli.

Historia Proces kształtowania ustroju rolnego w Polsce po II wojnie światowej stanowił jeden z kluczowych elementów przemian ustrojowych oraz społeczno-gospodarczych zapoczątkowanych po 1944 r.Ustawa z dnia 21 lipca 1944 r. o utworzeniu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. Dz. U. 1944 nr 1, poz. 1. Zasadniczy kierunek tych przeobrażeń wyznaczał Manifest PKWN 1944 r., który zapowiadał przeprowadzenie radykalnej reformy rolnej, traktowanej jako fundament nowego ładu społecznego na wsi.