Po zaręczynach nadchodzi wesele. Teściowa ustawia w domu popiersie Thorvaldsena jako symbolicznego gościa. Młodzi przenoszą się do Kopenhagi, a teściowa jedzie z nimi, by prowadzić dom. Kala żyje jak w „domku dla lalek”, a Alfred przyjmuje wszystko bezkrytycznie, ulega czarowi formy i nie dostrzega treści, co okazuje się poważnym niebezpieczeństwem w małżeństwie. W towarzystwie najbardziej męczy go banalność rozmów żony i teściowej. Małżonkowie często siedzą trzymając się za ręce, mało rozmawiają. Potrzebny powiew świeżości przynosi wizyta Zofii. Młodzi z matką Kali spędzają rok we Włoszech.
Po powrocie wdowa krytykuje włoskie jedzenie. Kala jest ciągle wyczerpana podróżą. Znowu pojawia się w ich życiu Zofia. Zna się na prowadzeniu domu i sztuce. Gdy Kala choruje i słabnie, Zofia staje na wysokości zadania. Kala umiera. Alfred i teściowa pogrążają się w żałobie i długo noszą czarne stroje. W końcu Alfred znajduje pociechę po zmarłej żonie w Zofii, którą poślubia. Porównuje swoją pierwszą miłość do mitu Pigmaliona i ożywionej rzeźby. Wyznaje, że dopiero w Zofii odnajduje prawdziwie pokrewną duszę i wyższe, duchowe piękno. Zofia uważa, że jego słowa są bezlitosne i niechrześcijańskie.
Przypisy
Linki zewnętrzne Rękopis baśni „Cudowna” (audiobook) na YouTube
Kategoria:Literatura dziecięca i młodzieżowa Kategoria:Utwory Hansa Christiana Andersena Kategoria:Utwory literackie z 1859