Dalsze ataki 124 Pułku Piechoty Oki w pobliżu Matanikau 26 października również zostały odparte przy ciężkich stratach po stronie Japończyków. Dlatego też o godzinie 8:00 26 października Hyakutake odwołał dalsze ataki i nakazał swoim siłom odwrót. Około połowa ocalałych żołnierzy Maruyamy otrzymała rozkaz wycofania się na zachód od rzeki Matanikau, podczas gdy reszta, 230 Pułk Piechoty pod dowództwem płk. Toshinari Shoji, miała skierować się na Przylądek Koli, na wschód od Lunga Point. 4 Pułk Piechoty wycofał się na pozycje na zachód od Matanikau i wokół Przylądka Cruz, podczas gdy 124 Pułk Piechoty zajął pozycje na zboczach góry Austen w górnej części doliny Matanikau.
thumb|Pułkownik piechoty morskiej USA Merritt Edson (po lewej), sfotografowany w pobliżu ujścia Matanikau na kilka dni przed ofensywą listopadową Aby wykorzystać niedawne zwycięstwo, Vandegrift zaplanował kolejną ofensywę na zachód od Matanikau, która miała dwa cele: zepchnąć Japończyków poza zasięg artylerii ostrzeliwującej lotnisko Hendersona oraz odciąć odwrót ludzi Maruyamy w kierunku wioski Kokumbona, gdzie znajdowała się kwatera główna 17 Armii. Do ofensywy Vandegrift zaangażował trzy bataliony 5 Pułku Marines dowodzone przez płk. Merritta Edsona oraz wzmocniony 3. batalion 7 Pułku Marines, nazwany Grupą Wielorybniczą od nazwiska dowódcy, płk.