Myzia gebleri – gatunek chrząszcza z rodziny biedronkowatych. Zamieszkuje północno-wschodnią część Palearktyki.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1833 roku przez Franza Faldermanna pod nazwą Coccinella ramosa. Miejsce typowe znajduje się na Syberii. Nazwa ta okazała się jednak młodszym homonimem nazwy użytej Guillaume’a-Antoine’a Oliviera, w związku z czym nową nazwę, Mysia gebleri, wprowadził w 1874 roku George Robert Crotch, epitetem gatunkowym honorując Friedricha-Augusta von Geblera.
Morfologia Chrząszcz o ciele długości od 6 do 7 mm i szerokości od 4,5 do 5 mm, w zarysie krótko-owalnym, z wierzchu silnie wysklepionym.
Głowa jest nieco szersza niż dłuższa, rudobrązowa do czarnobrązowej z parą białych plamek przy wewnętrznych krawędziach oczu. Czoło rzeźbią płytkie, gęsto rozmieszczone punkty. Czułki są rudobrązowe do brązowych, wyraźnie dłuższe od głowy. Żuwaczki maja barwę czułków i cechują się obecnością dwóch zębów wierzchołkowych, wyraźnej bruzdy na spodzie oraz dwóch długich i pięciu krótkich szczecinek na krawędzi bocznej.