Edeagus ma przysadzisty, znacznie dłuższy od paramer, w widoku brzusznym podługowato-pięciokątny, a widoku grzbietowym głęboko wykrojony element nasadowy, a prącie z półkoliście wygiętą, nieco sierpowatą częścią rurkowatą (u nasady rozszerzoną w owalny lub okrągły dysk), częścią przedwierzchołkową zaopatrzoną w jedną błoniastą nabrzmiałość po każdym boku, a ampułką końcową małą, dość pociągłą, w widoku bocznym z równoległobocznymi sklerytami wspierającymi. Grzbietowe żeberko prącia jest niewielkie i obecne tylko w części nasadowej. Genitalia samicy mają skąpo obrączkowaną spermatekę.
Ekologia i występowanie Owad ten zasiedla łąki, murawy, polany, pastwiska, pobrzeża lasów, zarośla, ogrody oraz tereny ruderalne i miejskie. Larwy są drapieżnikami zjadającymi drobne owady o miękkim ciele, natomiast postacie dorosłe oprócz owadów żerują także na pyłku i spadzi.
Gatunek palearktyczny, endemiczny dla Wysp Kanaryjskich, podawany z Teneryfy, Gran Canarii, La Palmy i La Gomery.
Przypisy
Kategoria:Biedronkowate Kategoria:Chrząszcze Makaronezji Kategoria:Fauna endemiczna Wysp Kanaryjskich Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1864 roku