Dekret o uwłaszczeniu z 1955 r. Dekret z 1955 r. o uwłaszczeniu oraz o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym stanowił jeden z kluczowych aktów normatywnych porządkujących stosunki własnościowe na obszarach wiejskich w powojennej Polsce. Akt ten, mający moc ustawy, wpisywał się w szerszy proces przekształceń agrarnych zapoczątkowanych reformą rolną i zmierzał do definitywnego uregulowania stanu prawnego nieruchomości rolnych pozostających dotychczas w faktycznym władaniu osób fizycznych bez należytego tytułu prawnegoUstawa Krajowej Rady Narodowej z dnia 3 stycznia 1945 r. o trybie wydawania dekretów z mocą ustawy. Dz. U. 1945 nr 1, poz. 1.. Przez uwłaszczenie, w rozumieniu analizowanego dekretu, należało rozumieć konstytutywne nadanie prawa własności nieruchomości rolnych dotychczasowym ich posiadaczom, którzy faktycznie nimi władali, lecz nie legitymowali się formalnym tytułem własności. Instytucja ta miała charakter sanacyjny – prowadziła bowiem do usunięcia istniejącego dualizmu pomiędzy stanem faktycznym a stanem prawnym oraz eliminowała niepewność prawną użytkowników gruntów. W konsekwencji uwłaszczenie sprzyjało racjonalizacji gospodarki rolnej, umożliwiając podejmowanie długofalowych decyzji produkcyjnych przez rolników działających już jako właściciele.