Ustawodawca wprowadził jednocześnie ograniczenia obszarowe mające na celu przeciwdziałanie nadmiernej koncentracji gruntów. Zgodnie z przepisami dekretu, powierzchnia gospodarstwa rolnego nie mogła co do zasady przekraczać 15 ha, natomiast w przypadku gospodarstw hodowlanych położonych na terenach górskich – 20 ha. Wyjątkowo, w sytuacjach uzasadnionych względami gospodarczymi, właściwe prezydium wojewódzkiej rady narodowej mogło wyrazić zgodę na uwłaszczenie obejmujące nieruchomości o większym areale.

Szczegółowe regulacje dekretu odnosiły się również do uwłaszczenia dzierżawców nieruchomości państwowych. Nabycie własności przez tę kategorię podmiotów było uzależnione od łącznego spełnienia przesłanek w postaci co najmniej trzyletniego okresu nieprzerwanego użytkowania nieruchomości oraz faktycznego prowadzenia na niej gospodarstwa rolnego. Ponadto dopuszczono możliwość powiększenia nadawanego areału poprzez włączenie tzw. resztówek lub ich części, pod warunkiem że grunty te nie były niezbędne dla potrzeb gospodarki uspołecznionej. Nabycie własności następowało odpłatnie – za cenę ustaloną według zasad szacunkowych i rozłożoną na okres do 20 lat.