z czasopisma „Los Angeles Times” określiła muzykę jako „coś, czego nigdy tego nie słyszałeś, a jednak wydaje się, że pochodzi z głębi naszej popkulturowej duszy”. David Rooney z „The Hollywood Reporter”, napisał że muzyka i bluesowe piosenki „łączą się w całość, dając odurzający efekt”. Zachary Barnes z „The Wall Street Journal” określił muzykę jako „dźwięczny cud interpolacji przekraczającej granice gatunków”.
Niektórzy krytycy wyrazili opinię, że pierwsza część filmu, bardziej osadzona w rzeczywistości, jest lepsza od części drugiej ze zjawiskami nadprzyrodzonymi. Barnes napisał, że filmu nie udało się spiąć tematycznie, a „wyobraźnia pana Cooglera pozostaje ograniczona konwencjami Marveldomu”. z czasopisma „Christianity Today” napisała, że film „opowiada szczerze o krwiożerczym wypaczeniu religii w Stanach Zjednoczonych. Ale ci sami mieszkańcy plantacji, którzy cierpieli z powodu hipokryzji, znali uzdrowiciela, który dawał radość, rodzącą duchy, które zrodziły bluesa”.
z czasopisma „The New Yorker” przyznał mu pierwsze miejsce w rankingu najlepszych filmów 2025.