Miejsce doraźnego schronienia (mds) – obiekt zbiorowej ochrony będący obiektem budowlanym, przystosowany do tymczasowego ukrycia ludzi.
Historia i zastosowanie Miejsce doraźnego schronienia to rodzaj obiektów zbiorowej ochrony, wprowadzony w Polsce wraz z nowym systemem ochrony ludności i obrony cywilnej, uregulowanym ustawą z dnia 5 grudnia 2024 r. o ochronie ludności i obronie cywilnej (Dz.U. 2024 poz. 1907). Przed wejściem w życie tej ustawy, w dokumentach normatywnych Szefa Obrony Cywilnej Kraju wyróżniano jedynie tzw. budowle ochronne, do których zaliczano schrony i ukrycia . Od 1 stycznia 2026 r. zgodnie z art. 94 ww. ustawy kondygnacje podziemne w budynkach użyteczności publicznej lub budynkach mieszkalnych wielorodzinnych oraz garaże podziemne, jeżeli nie przewidziano w nich budowli ochronnej, projektuje się i wykonuje w sposób umożliwiający zorganizowanie mds. Zorganizowanie mds przewiduje się dopiero w przypadku wprowadzenia stanu nadzwyczajnego lub w czasie wojny, jeżeli liczba schronów i ukryć jest niewystarczająca dla zapewnienia ochrony ludności.