Jego żona w sierpniu 1944 roku została wywieziona z getta łódzkiego do Auschwitz, następnie przebywała w KL Stutthof, a w 1945 roku trafiła do Lauenberg.
Okres powojenny Od 6 lutego do 6 kwietnia 1945 roku był kierownikiem I Wydziału Miejskiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Łodzi, dzięki pomocy Szymona Rogozińskiego otrzymał przydział na mieszkanie przy ulicy Andrzeja 31. 14 kwietnia 1945 roku objął funkcję referendarza Ministerstwa Aprowizacji i Handlu, a 30 kwietnia funkcję pełnomocnika ministerstwa na obszar województwa łódzkiego, funkcję tę pełnił do 30 października 1945 roku. 4 sierpnia 1945 roku minister sprawiedliwości Henryk Świątkowski mianował go asesorem sądowym w Okręgu Sądu Apelacyjnego w Warszawie, stanowisko to objął 2 listopada tego samego roku.
24 stycznia 1946 roku Leon Chajn mianował go podprokuratorem i delegował go do Prokuratury Sądu Specjalnego w Łodzi, gdzie pracował do 16 listopada 1946 roku. Został wówczas oddelegowany do śledztwa w sprawie działalności obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem, prowadzonego przez Władysława Bednarza i Juliana Leszczyńskiego. Oprócz Bronowskiego do śledztwa oddelegowano także asesor Sabinę Krzyżanowską. Wraz z Bednarzem brał udział m.in.