Portret ukazuje piękną i pełną wdzięku młodą kobietę w ujęciu trzy czwarte. Wg Andrzeja Ryszkiewicza malarz znacznie schlebił urodzie modelki. Układ postaci i strój dziewczyny zostały tak dobrane, aby podkreślić młodzieńczy urok Leonii. Jej poza jest pełna gracji, a jednocześnie wytworna. Malarzowi udało się oddać intymny charakter portretu pomimo jego reprezentacyjnego stylu.
thumb|left|x300px|Tycjan, Kobieta w futrze (1536-1538). Rodakowski, jak zwykle w swoich portretach, operował tu ograniczoną paletą barwną. Ukazał dziewczynę na neutralnym brunatnym tle, z którym kontrastuje jasna skóra ręki i świetlista karnacja rozmarzonej, pogodnej twarzy. Leonia okryta jest bardzo ciemnym płaszczem z podbiciem, które jest określane jako ciemnoczerwone, karminowe lub satynowe w kolorze wiśniowym. Pod peleryną młoda kobieta ma na sobie białą bluzkę z koronkowymi mankietami, na które padają refleksy złotej biżuterii.
Portret nawiązuje do Kobiety w futrze Tycjana. Leonia, podobnie jak Tycjanowska modelka, lewą rękę trzyma zgiętą w łokciu na wysokości talii podtrzymując jednocześnie fałdy tkaniny. Druga ręka spoczywa na piersi i skierowana jest po skosie w górę. Układ palców prawej dłoni służy wyeksponowaniu złotego pierścienia z perłą.