W tym kontekście wiersz został uznany przez Darię Trela jako ważny punkt odniesienia dla późniejszych narracji labiryntowych, opisujących kryzys podmiotowości i dezorientację egzystencjalną.

Postać Dantyszka bywa interpretowana jako karykaturalne uosobienie sarmackiego etosu szlacheckiego (antybohater romantyczny). Bohater łączy w sobie deklaratywny patriotyzm z brakiem konsekwencji, skłonnością do pijaństwa oraz rubaszną wulgarnością. Taka kreacja ma charakter ironiczny i polemiczny wobec romantycznych figur bohaterów narodowych, a także wobec idealizowanych wizji staropolskiej tradycji. Postać Dantyszka bywa interpretowana jako świadome odwrócenie figury Dantego – zamiast mędrca prowadzącego ku zbawieniu, Słowacki ukazuje „naiwnego polskiego szlachcica”, bohatera zagubionego, podatnego na iluzje i niezdolnego do moralnej przemiany. Wizja Dantyszka jest także często interpretowana jako pijacki sen;