W maju 1915 w bitwie pod Gorlicami został ciężko ranny.
W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W szeregach 5 batalionu strzelców olkuskich im. Francesco Nullo, późniejszego III batalionu 9 pułku piechoty Legionów, walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie na wojnie z bolszewikami. Dowodził plutonem w 10 kompanii. Wyróżnił się 19 czerwca 1919 w walce z Ukraińcami o górę Popielichę koło wsi Mieczyszczów, za którą został przedstawiony do odznaczenia Orderem Virtuti Militari. W sierpniu 1920 w czasie kontruderzenia znad Wieprza dowodził kompanią jako sierżant. Po zakończeniu działań wojennych został zdemobilizowany.
W 1933 mieszkał w Wiśniewie i pracował w Warszawie, w redakcji dziennika „Gazeta Polska” jako zecer maszynowy. W 1941 przybył z Warszawy do Zamościa i podjął pracę w drukarni. W 1944 z ramienia Polskiej Partii Robotniczej został wybrany do pierwszego składu Miejskiej Rady Narodowej. W 1946 został kierownikiem zamojskiej drukarni. W tym samym roku był jednym z założycieli Towarzystwa Przyjaciół miasta Zamościa. Zmarł 13 października 1947 w Zamościu i tam został pochowany na cmentarzu parafii Zmartwychwstania Pańskiego i św.