Częściowo pozbawione symetrii genitalia samca mają duży pygofor, wąski, długi i pozbawiony brzusznego wyrostka dziesiąty segment odwłoka, bardzo długi, cienki i na całej długości rurkowaty edeagus z przedwierzchołkowo umiejscowionym gonoporem, Y-kształtną konektywę, igłowaty i zakrzywiony stylus, smukłą i zesklerotyzowaną apodemę grzbietową oraz długą, wąską, w szczytowej połowie nieco szerszą i zaopatrzoną w szczecinki płytkę subgenitalną.
Rozprzestrzenienie Rodzaj głównie amerykański, zwłaszcza neotropikalny, najliczniej reprezentowany w Meksyku i Ameryce Środkowej, ale podawany też ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Galapagos; pojedynczy gatunek wykazano z Włoch.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1979 roku przez Mervina W. Nielsona. Gatunkiem typowym wyznaczono Jassus olitoria, opisanego w 1830 roku przez Thomasa Saya.