Kolejną książką była powieść I poveri cristi, poświęcona wojnie wyzwoleńczej we Włoszech. Utwór stanowił kontynuację wątków autobiograficznych i przedstawiał losy autora-żołnierza walczącego po 8 września 1943 roku w nowo formowanych oddziałach armii włoskiej. Zawarte w książce refleksje dotyczące zagrożenia rewolucją komunistyczną spotkały się z chłodnym przyjęciem, a publikacja nie odniosła sukcesu wydawniczego, co zakończyło współpracę Cortiego z wydawnictwem .

W maju 1951 roku w Asyżu poślubił Vandę dei Conti di Marsciano, poznaną w 1947 roku podczas studiów. Ceremonię ślubną odprawił jego przyjaciel, ks. Carlo Gnocchi. W tym samym okresie Corti rozpoczął pracę w przedsiębiorstwie ojca, którym kierował przez około dziesięć lat; doświadczenia te znalazły później odzwierciedlenie w powieści .

W latach 1960–1961 napisał dramat Processo e morte di Stalin, wystawiony po raz pierwszy 3 kwietnia 1962 roku w rzymskim Teatro della Cometa. Sztuka, ukazująca przywódców Związku Radzieckiego jako postacie dramatu, wyrażała jednoznacznie krytyczną ocenę komunizmu i destalinizacji. Spotkała się z negatywnym przyjęciem krytyki.