Old Etonians rozpoczęli drugą połowę zdecydowanie i, według „The Manchester Guardian”, zawodnicy Olympic „zaczęli grać znacznie brutalniej, a oskarżenia o faul były często rzucane przeciwko nim”; według „The Field”, „kiedy jednak zwycięzcy zaczęli faulować – kilkakrotnie ponieśli karę za ataki od tyłu, co było dokonane jak najbardziej celowo przy co najmniej dwóch okazjach, a próby potknięcia były, jeśli nie zawsze udane, dość częste – Old Etonians byli bardzo zaniepokojeni”. Goodhart oddał kolejny strzał, który przeszedł nad bramką, a bramkarz Olympic, , musiał „wykorzystać wszystkie swoje umiejętności i całą czujność”, aby obronić kolejnego gola, jak donosił „Manchester Evening News”. Po tym większa sprawność fizyczna graczy Olympic stała się bardziej zauważalna. Pomimo tego Old Etonians prawie podwoili prowadzenie, gdy Kinnaird wykonał rzut wolny. Piłka wpadła do bramki Blackburn, ale nie została dotknięta przez żadnego innego gracza, w związku z czym gola nie uznano; ówczesne przepisy nie pozwalały na zdobycie bramki bezpośrednio z rzutu wolnego. Około piętnastu minut po rozpoczęciu drugiej połowy Dunn został „uderzony i rzucony na ziemię”, według „The Times”;