W końcowych minutach spotkania zdobył drugą bramkę dla Old Etonians, co przesądziło o ich zwycięstwie 2:1.
Mecz Przebieg Finał odbył się 31 marca na stadionie Kennington Oval, który gościł wszystkie z wyjątkiem jednego z poprzednich 11 finałów. Zgłoszona frekwencja wyniosła 8000 osób, co stanowiło najwyższą liczbę widzów dla jakiegokolwiek finału w tamtym okresie. Sędzią był , prezes , a asystentami sędziego byli z oraz z klubu ; Betts strzelił zwycięskiego gola dla Wanderers w finale 1872 roku. Skład Old Etonians obejmował dziesięciu graczy z finału poprzedniego roku, a jedynym nieobecnym był , zastąpiony przez . Kapitanem drużyny był Arthur Kinnaird. Oprócz Kinnairda, dziedzica szkockiej baronii, w zespole Old Etonians znajdowali się , nauczyciel w ekskluzywnej , oraz Goodhart, członek Kolegium Trójcy Świętej w Cambridge, który pełnił rolę nauczyciela księcia Alberta Wiktora. W przeciwieństwie do nich, drużyna Blackburn Olympic składała się z kilku tkaczy, pracownika przędzalni bawełny oraz robotnika odlewni żelaza, a ich kapitan, Albert Warburton, był hydraulikiem. Z inicjatywy , który występował w drużynie i pełnił obowiązki zbliżone do roli współczesnego trenera, gracze Olympic udali się do nadmorskiego miasta Blackpool przed finałem na okres intensywnego treningu, co uważano wówczas za nowatorskie podejście.