Po zakończeniu służby wojskowej kontynuował studia, pracując w administracji samorządowej w Lublinie, a później administracji państwowej Ziemi Wileńskiej. W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę o powierzchni 21 hektarów w Mołodecznie. W latach 1924–1927 pełnił funkcję prezesa zarządu powiatu Związku Strzeleckiego w Wilejce. 13 października 1930 Rada Adwokacka Okręgu Sądu Apelacyjnego w Lublinie wpisała go na listę adwokatów z siedzibą w Zamościu i jednocześnie wykreśliła z listy aplikantów adwokackich tegoż okręgu. Praktykował do 1939 w miejscu zamieszkania, w Zamościu przy ul. Kościuszki 6. Na stopień kapitana rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 141. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
W 1940 został aresztowany w ramach tzw. akcji AB i wywieziony do KL Oranienburg. Zginął 23 lutego 1943 w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen.
Był żonaty z Łucją Karasińską, więźniarką KL Ravensbrück, z którą miał dwóch synów, kaprali podchorążych batalionu AK „Zośka”: Tomasza, ps. Tomek (1923–1993) i Witolda, ps. Boruta (1927–2023) oraz trzy córki: Marię (ur.