Henryk Sikorski, ps. Longin (ur. 28 grudnia 1901 w Piotrkowie, zm. 3 lutego 1978 w Warszawie) – polski urzędnik, podporucznik saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 28 grudnia 1901 w Piotrkowie, ówczesnej stolicy guberni piotrkowskiej, w rodzinie Władysława, mistrza budowlanego, i Marii z Papińskich. Był bratem oficerów Wojska Polskiego: Antoniego (1893–1987), podpułkownika piechoty, Bronisława (1894–1943), kapitana piechoty rezerwy, kawalera Orderu Virtuti Militari, Stefana Wacława (1905–1944), adwokata, porucznika piechoty rezerwy oraz Stanisławy, ps. „Sokoliczówna” (1892‒1982), po mężu Ślósarskiej, członkini Polskiej Organizacji Wojskowej, Eugenii (1896‒1975), po mężu Gliwicz, Pelagii (1898–1988), żony Zdzisława Maćkowskiego, Aleksandra (zm. 1901) i Marianny (zm. 1907). Ukończył siedem klas gimnazjum w rodzinnym mieście i otrzymał promocję do klasy ósmej. Od grudnia 1913 do listopada 1918 należał do tajnego skautingu, a następnie do Polskiej Organizacji Skautowej.
23 lipca 1920 jako uczeń klasy ósmej wstąpił ochotniczo w szeregi 2 szwadronu 6 pułku ułanów. Wyróżnił się 23 września 1920 w bitwie pod Zasławiem.