Etyka marksistowska – etyka oparta na materialistycznym pojmowaniu dziejów.
Istota moralności Wszelka moralność uwarunkowana jest społecznie i historycznie – oto fundamentalne twierdzenie etyki marksistowskiej. W marksizmie moralność traktowana jest jako jedna z form świadomości społecznej. Według marksizmu-leninizmu nie tylko idealiści, lecz również przedmarksowscy materialiści, będąc idealistami w poglądach na historię, nie potrafili stworzyć naukowej teorii moralności, nie wiedzieli, że moralność jest formą świadomości społecznej, nie ujawniali klasowej natury moralności, wychodzili z założenia, że „natura ludzka” jest wieczna i niezmienna. Marksizm odrzucił idealistyczne teorii moralności, według których zasady moralne znajdują się ponad historią i wywodzą się ze źródła ponadhistorycznego – jakim jest Bóg, idea absolutna czy też abstrakcyjna samowiedza itp. W rzeczywistości ludzie zawsze czerpali swe poglądy moralne z życia, z realnych stosunków, których zmiana prowadziła do przemian w poglądach moralnych, w pojmowaniu dobra i zła. Marksizm twierdzi, że moralność wchodzi, obok innych form świadomości społecznej – ideologii politycznej i prawnej, filozofii, religii, sztuki itd. – do ideologicznej nadbudowy wznoszącej się nad ekonomiczną bazą społeczeństwa.