mały|Mapa Czechosłowacji w latach 1918–1928 Język czechosłowacki (cz. českoslovenština, oficjalnie jazyk československý; słow. českoslovenčina, oficjalnie československý jazyk) był konstrukcją prawną funkcjonującą w pierwszej Republice Czechosłowackiej w latach 1920–1948. Zdefiniowano go jako jednolity język państwowy i oficjalny, występujący w dwóch równorzędnych odmianach: czeskiej i słowackiej.
Kontekst polityczny i ustawa z 1920 r. mały|500 koron czechosłowackich - na awersie oznaczenie banknotu jest w języku czechosłowackim (wersja słowacka), na rewesie oznaczenia są w językach mniejszości narodowych - rusińskim, niemieckim i węgierskim Powstanie języka czechosłowackiego było konsekwencją politycznej koncepcji „narodu czechosłowackiego”, mającej zapewnić mu dominującą pozycję w państwie. Połączenie Czechów i Słowaków w jedną grupę etniczną pozwoliło uzyskać większość (65,5%) w stosunku do mniejszości niemieckiej (23,4%).
Język czechosłowacki funkcjonował w pierwszej Republice Czechosłowackiej od 6 marca 1920 roku, czyli od wejścia w życie ustawy językowej (nr 122/1920 Zbioru ustaw i rozporządzeń). Według niej język czechosłowacki był oficjalnym językiem państwowym, który w rzeczywistości obejmował dwa języki literackie: czeski i słowacki.