Po zwolnieniu z wojska prowadził rodzinny majatek Rożyska. W 1933 pełnił funkcję prezesa Związku Ziemian powiatu skałackiego. Działał w Związku Strzeleckim. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnopol. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Był wówczas w grupie oficerów „powyżej 40 roku życia”.

W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD i zamordowany wiosną 1940. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście nr 55/4 pod pozycją 97). Ofiary tej zbrodni leżały w bezimiennym masowym grobie, gdzie od 2012 istnieje Polski Cmentarz Wojenny w Kijowie-Bykowni.

Był żonaty z Zofią Rozwadowską h. Trąby (1899–1975), z którą miał syna Romana (1922–2009), plutonowego radiomechanika Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. Teść – Wiktor Rozwadowski (1869–1940), tytularny pułkownik kawalerii Wojska Polskiego był ofiarą tej samej zbrodni.