Wieś została odnotowana w historycznych dokumentach prawnych i podatkowych. Według Liber beneficiorum archidiecezji gnieźnieńskiej spisanego przez Jana Łaskiego w 1511 w miejscowości było 14. łanów. W 1518 uprawiano 16,5 łana. W 1520 we wsi było 15,5 łanów kmiecych, 2 łany plebana. Gospodarowali w niej zarówno zagrodnicy jak i chałupnicy. Według regestu poborowego powiatu wieluńskiego w 1552 różne części miejscowości posiadali liczni Raczyńscy, którzy mieli 19. łanów kmiecych, a dwaj inni Raczyńscy gospodarowali bez kmieci na 2 łanach. Miejscowy sołtys posiadał 1,5 łana. We wsi była karczma oraz młyn.
Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze rosyjskim. Jako wieś, dobra oraz folwark leżące 7. wiorst od Wielunia w powiecie wieluńskim, gminie Wydrzyn, parafii Raczyn wymienia ją XIX wieczny Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. W 1827 w miejscowości naliczono 23. domy zamieszkane przez 310. mieszkańców. W 1885 liczyła 27. domów oraz 370. mieszkańców. Wieś posiadała drewniany kościół parafialny ufundowany w 1844 przez lokalnych właścicieli Raczyńskich. W 1886 dobra szlacheckie składały się z folwarku Raczyn o rozległości 1028 morg w tym: 692. morg gruntów ornych i ogrodów, 2. morg pastwisk, 112. morg lasu i 9. morg nieużytków. Znajdowało się w nim 5. murowanych budynków oraz 13. budynków z drzewa.