Atypowe leki przeciwpsychotyczne (leki przeciwpsychotyczne II generacji, AAP – z ) – grupa leków przeciwpsychotycznych (neuroleptyków), których mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów dopaminowych D2. W odróżnieniu od klasycznych neuroleptyków neuroleptyki atypowe wykazują również antagonizm wobec receptorów serotoninowych 5-HT2A oraz, w niektórych przypadkach, regulują także: inne receptory serotoninowe (m.in. 5-HT1A, 5-HT2C i 5-HT1D), receptory α1 i α2, receptory histaminowe H1 i cholinergiczne receptory muskarynowe.

Zastosowanie Atypowe leki przeciwpsychotyczne znajdują zastosowanie w leczeniu schizofrenii, choroby afektywnej dwubiegunowej i zaburzeń depresyjnych i dystymii (jako dodatek do standardowej terapii antydepresantem). Rzadziej stosuje się je u pacjentów z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi, PTSD, zespołem Tourette'a, zaburzeniami ze spektrum autyzmu i zaburzeniami osobowości.

Historia Pierwszy atypowy lek przeciwpsychotyczny – klozapinę – zsyntetyzowano w laboratoriach firmy farmaceutycznej Sandoz w 1961 roku. W latach 70.