W drugiej połowie XVII wieku wojska Rzeczpospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, rosyjskimi, tatarami Chanatu Krymskiego i Turcją. Musiały też zmagać się na Ukrainie z powstaniem kozackim Chmielnickiego. W obliczu nowej wojny z Turcją, do której Polska przystąpiła w 1883 w sojuszu zaczepno-odpornym z cesarstwem, sejm uchwałą z 17 kwietnia określił liczebność armii koronnej na 36000 porcji, w tym dragonii na 4040 stawek żołdu. W wyprawie pod Wiedeń miało wziąć udział 10 jednostek dragonii. Wojska koronne ześrodkowały się pod Krakowem. Stąd 15 sierpnia wyruszyły w dwóch kolumnach na południe. Całością dowodził król Jan III Sobieski. W odsieczy wiedeńskiej wziął udział też regiment podskarbiego nadwornego Andrzeja Modrzewskiego liczący 200 porcji.
Po Andrzeju Modrzewskim, od 1 listopada 1683 szefostwo regimentu przejął kasztelana wieluński Wojciech Urbański. 1 listopada 1685 regiment powiększony został o 80 porcji z regimentu gwardii pod dowództwem Ludwika de Maligny.