Konstanty Połubiński herbu własnego (Jastrzębiec odm.) (zm. 1640) – książę, kasztelan mścisławski (1625–1633), potem wojewoda parnawski (1633–1640).
Biografia Był wnukiem kasztelana nowogródzkiego , synem , podkomorzego lidzkiego, i Anny, córki Dominika Alamaniego. Według panegirystów studiował w kolegium jezuitów w Braniewie oraz na Akademii Wileńskiej. Następnie poświęcił się służbie wojskowej pod dowództwem hetmana litewskiego Jana Karola Chodkiewicza w Inflantach oraz w wojnie o Smoleńsk w latach 1609–1611. Prawdopodobnie uczestniczył także w walkach na Podolu w wojsku kwarcianym pod komendą hetmana koronnego Stanisława Żółkiewskiego.
20 maja 1616 r. mianowany pisarzem ziemskim słonimskim, 18 maja 1621 r. został marszałkiem powiatu słonimskiego. 27 maja 1625 r. otrzymał nominację na kasztelana mścisławskiego, którą faktycznie objął po ponownej nominacji z 30 października 1627 r. W latach 1627–1629 pełnił funkcje sejmowe i trybunalskie, m.in. marszałka Trybunału Litewskiego i deputata do Trybunału Skarbowego w Wilnie.
W 1632 r. uczestniczył w sejmie elekcyjnym, był elektorem Władysława IV z województwa mścisławskiego i podpisał pacta conventa. Brał udział w sejmie koronacyjnym w 1633 r., a 5 lutego 1633 r. mianowany został wojewodą parnawskim.