Od 1969 pracowała jako specjalista Centralnej Poradni Amatorskiego Ruchu Artystycznego w Warszawie, następnie – w Centrum Animacji Kultury i w Narodowym Centrum Kultury. Od 1983 koordynowała działalność Ośrodka Doskonalenia Animatorów Kultury w Łucznicy, w którym rozwijała pracownie i programy edukacyjne: terapii przez sztukę, pedagogiki zabawy, kursy rękodzieła – ceramiki, batiku, witrażu, stolarki, wikliny, zabawki edukacyjnej i sitodruku. Zrealizowała również projekt edukacji architektonicznej dzieci i młodzieży pt. „Dialog z otoczeniem”. Współredagowała książkę „Pracownia – miejsce spotkań ze sztuką”.
Wystawy wystawa „Całe stado dmuchawców oczekuje wiatru” - biblioteka Uniwersytetu Łódzkiego (2023)Wernisaż wystawy prac Zofii Bisiak, uni.lodz.pl [dostęp 2026-02-02]..
Nagrody i wyróżnienia Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w kategorii „Animator kultury” (2024); Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2025).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Polscy historycy sztuki Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”