Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 1 pp Leg. W 1921 ukończył kurs dowódców kompanii w Rembertowie i okresowo dowodził kompanią. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu podporucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 627. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Na stopień porucznika został awansowany ze starszeństwem z 1 lipca 1920 i 38. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1924 został przeniesiony do korpusu oficerów artylerii i przydzielony do 1 pułku artylerii polowej Legionów w Wilnie. W 1925 ukończył kurs w Szkole Młodszych Oficerów Artylerii w Toruniu i wrócił do 1 pap Leg. W 1927 został dowódcą baterii. 27 stycznia 1930 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień kapitana w korpusie oficerów artylerii i 53. lokatą. Później sprawował funkcję komendanta pułkowej szkoły podoficerskiej i pełnił obowiązki dowódcy dywizjonu. Od kwietnia do września 1933 był słuchaczem kursu doskonalacego w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu. W październiku 1933 został przydzielony do Dowództwa 1 Dywizji Piechoty Legionów w Wilnie w charakterze czasowo pełniącego obowiązki II oficera sztabu. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 34. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W 1939 był oficerem sztabu 1 Grupy Artylerii w Warszawie.