Chorągiew walczyła w składzie pułku wojewody kijowskiego Jędrzeja Potockiego, a liczyła wtedy 100 koni. W kolejnym roku sejm pacyfikacyjny nie tylko nie ratyfikował traktatu buczackiego, ale podjął uchwały o powiększeniu liczebności wojsk zarówno koronnych, jak i litewskich. Jesienią 1673 król Michał Korybut Wiśniowiecki przekazał dowodzenie nad wojskami hetmanowi wielkiemu koronnemu Janowi Sobieskiemu, a połączone siły koronno-litewskie 9 listopada stanęły pod Chocimiem. Była wśród nich chorągiew husarska koronna wojewody kijowskiego Andrzeja Potockiego pod dowództwem Gurowskiego. W czasie bitwy chorągiew liczyła 133 konie.
Żołnierze chorągwi znaleźli się później w kompucie wojsk koronnych pod Wiedniem w 1683 i wzięli udział w wojnie polsko-tureckiej pod faktycznym dowództwem syna Andrzeja – starosty halickiego Stanisława Potockiego. Pod Wiedniem chorągiew walczyła w składzie pułku Andrzeja Potockiego. Zgodnie z etatem chorągiew powinna posiadać 100 koni starego zaciągu i 50 zaciągu nowego. Faktycznie posiadała 121 koni.
W 1686 król Jan Sobieski zorganizował kolejne uderzenie na Mołdawię. Armia była gotowa do działań z początkiem lipca. W tym czasie, będąca w składzie pułku hetmana polnego koronnego, chorągiew husarska kasztelana krakowskiego liczyła 200 koni.