thumb|Animacja demonstrująca działanie ładunku kumulacyjnego thumb|Przekrój pocisku kumulacyjnego Ładunek kumulacyjny – rodzaj ładunku wybuchowego, ukształtowany w taki sposób, by koncentrować falę uderzeniową podczas detonacji w wąski strumień o bardzo wysokiej energii, co wykorzystuje się do przebijania twardych materiałów (np. pancerzy pojazdów bojowych); najczęściej stosowany w głowicach bojowych pocisków, granatów i min.
Historia Pracę nad ładunkiem kumulacyjnym podjęto w końcu XIX wieku (po wynalezieniu przez Alfreda Nobla w 1867 roku spłonki detonującej). Amerykanin Charles E. Munroe w 1888 roku na stalowej płycie zdetonował ładunek kumulacyjny z wklęsłymi wydrążeniami odtwarzającymi litery U. S. N. (United States Navy). Odwzorowane one zostały w postaci wyraźnych kraterów. Niemcy von Foerster i Bloem zajmowali się ładunkiem w Europie i w latach 1911–1912 opatentowali ładunki wybuchowe z wydrążeniem. M. Neuman w 1911 roku zdetonował dwa cylindryczne (wypełnione trotylem) ładunki wybuchowe.