W 1969 wstąpił do Wolnej Partii Demokratycznej, był członkiem federalnego komitetu wykonawczego partii. W latach 1972–1980 wykonywał mandat deputowanego do Bundestagu. Wchodził w skład rządów Willy’ego Brandta i Helmuta Schmidta. Sprawował urzędy ministra do zadań specjalnych (od grudnia 1972 do maja 1974) oraz ministra spraw wewnętrznych (od maja 1974 do czerwca 1978). W trakcie kierowania przez niego resortem spraw wewnętrznych doszło do wzmożenia ataków ze strony terrorystycznej Frakcji Czerwonej Armii. Minister był szczególnie krytykowany za dokonaną przez podległe mu służby i ujawnioną w 1977 nielegalną akcję podsłuchiwania pracownika elektrowni jądrowej Klausa Traubego, utrzymującego prywatne kontakty z powiązaną z radykalną lewicą prawniczką. Politykowi zarzucano także zaniedbania i błędy w postępowaniu dotyczącym zamordowania przez członków RAF Hannsa Martina Schleyera; doprowadziło to ostatecznie do jego odejścia z urzędu.

Werner Maihofer powrócił do działalności akademickiej, w latach 1982–1988 był prezydentem Europejskiego Instytutu Uniwersyteckiego.

Przypisy

Kategoria:Deputowani Bundestagu Kategoria:Ministrowie spraw wewnętrznych Niemiec Kategoria:Niemieccy prawnicy Kategoria:Politycy FDP Kategoria:Ludzie urodzeni w Konstancji (Niemcy) Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Zmarli w 2009