W 1396 Stanisław Gnuszyński pozwał Dobiesława Kwileckiego z powodu zniszczenia młyna znajdującego się we wsi lub w okolicy Gnuszyna i ukazał woźnemu sądu ziemskiego dowody w postaci połamanego żelaza oraz przeciętego wału.
W 1464 Szczepan Gnuszyński zapisał żonie Dobce po 200 grzywien posagu oraz wiana na połowie wsi Gnuszyn. W 1471 kupił on od brata Jana za kwotę 100 grzywien część Gnuszyna, która Janowi przypadła w podziale majątku. W 1472 Stanisław z Gnuszyna zakupił część Gnuszyna za 90 grzywien od brata Jakuba, który był kapłanem. W 1476 Stanisław Gnuszyński zapisal Piotrowi mieszczaninowi z Szamotuł 3 grzywny czynszu z prawem wykupu za 36 grzywien na części Gnuszyna.
Miejscowość odnotowano również w historycznych rejestrach poborowych. W 1478 wieś zalegała z podatkami. W 1508 miał miejsce pobór z 10 łanów oraz jednego wiardunku od młyna. W 1509 pobrano podatki od 10 łanów, młyna i karczmy. W 1563 pobór odbył się od 11 łanów, młyna korzecznego czyli młyna zwanego „Zapłotny Młyn” zasilanego wodą z rzeki stojącego na gruncie wsi Nojewo, który miał jedno koło oraz od karczmy. W 1564 we wsi bylo 11 łanów. W 1577 pobór ze wsi zapłacił Wojciech Gorzyński. W 1580 Dorota Gorzyńska zapłaciła pobór od 4 łanów, 4 zagrodników, jednego komornika, 30 owiec oraz rzemieślnika budowlanego (oryg. łac. „architector”).