W 1689 był dworzaninem pokojowym Jana III Sobieskiego. W tym samym roku, wraz z żoną Klarą z Sipowiczów, córką Gabriela, otrzymał przywilej na ciwuństwo i dzierżawę twerską na Żmudzi. W 1690 reprezentował powiat słonimski na sejmie warszawskim. Był również posłem słonimskim na konwokację i podpisał jej akt. W sierpniu 1698 uczestniczył w zgromadzeniu pospolitego ruszenia żmudzkiego między Ławnem a Puzewiczami, podpisując (14 sierpnia) akt stanów Wielkiego Księstwa Litewskiego.
Jako działacz opozycji antysapieżyńskiej został posłem z Księstwa Żmudzkiego na sejm pacyfikacyjny ponownie zwołany w 1699. Przypuszczalnie brał udział w bitwie pod Olkienikami w 1700, choć jego nazwisko nie znalazło się w postanowieniu stanów Wielkiego Księstwa Litewskiego uchwalonym 2 grudnia pod Olkienikami. W 1703 był posłem na sejm lubelski i został wybrany deputatem przy królu obok rezydentów senatorskich. Wcześniej, 6 lutego 1703, sejmik słonimski delegował go na obrady w Wilnie prowadzone jako przedłużenie zjazdu w różańskiego z 1 grudnia 1702. 7 marca 1703 podpisał w Wilnie konfederację stanów Wielkiego Księstwa Litewskiego popierającą Augusta II.