W 1911 roku przyjął święcenia kapłańskie. Pracował jako wikariusz m.in. w Mannheim. Podczas I wojny światowej służył jako kapelan wojskowy na froncie francuskim. Doświadczenia wojenne wpłynęły na jego światopogląd, skłaniając go ku radykalnemu pacyfizmowi. W 1917 roku przedstawił „międzynarodowy religijny program pokoju”, który zyskał aprobatę papieża Benedykta XV. W 1918 roku założył organizację Weltfriedensbund vom Weissen Kreuz (Światowy Związek Pokoju Białego Krzyża). Reprezentował środowiska pacyfistyczne na kongresach międzynarodowych, m.in. w Hadze, Grazu i Paryżu. W 1920 roku w Bernie brał udział w pracach przygotowawczych do konferencji Ligi Narodów. Jako pierwszy Niemiec po zakończeniu wojny wystąpił publicznie w Paryżu na zaproszenie Marca.
Obok pacyfizmu, Metzger angażował się w walkę z alkoholizmem, promując rolę świeckich w strukturach pomocowych. W 1919 roku powołał stowarzyszenie Missionsgesellschaft vom Weissen Kreuz. W 1938 roku założył wspólnotę Una-Sancta-Bruderschaft, której celem było zbliżenie między katolikami a protestantami oraz prowadzenie dialogu ekumenicznego w trudnych warunkach wyznaniowych ówczesnych Niemiec.