Proces odtwarzania ogólnokrajowej organizacji branżowej rozpoczął się w okresie transformacji ustrojowej na przełomie lat 80. i 90. XX wieku. Inicjatywa wyszła od środowisk rzeźniczych z Poznania i Warszawy, zyskując poparcie przedstawicieli izb rzemieślniczych z Katowic i Łodzi. W gronie założycieli organizacji nawiązującej do tradycji przedwojennych znaleźli się m.in.: Aleksander Tecław, Janusz Bielesz, Zbigniew Kośla, Kazimierz Stańczyk, Ryszard Majchrzak oraz Jan Serwatka. Na dyrektora biura powołano Bronisława Wesołowskiego. Reaktywowany związek przyjął nazwę „Stowarzyszenie Rzeźników i Wędliniarzy Rzeczypospolitej Polskiej” z siedzibą w Warszawie (w gmachu Związku Rzemiosła Polskiego).
W początkowym okresie działalność stowarzyszenia finansowana była ze składek założycieli. Pierwszym prezesem organizacji po jej reaktywacji został Kazimierz Stańczyk. W czasie jego kadencji liczba członków wzrosła do ponad 200 zakładów z terenu całego kraju.