Zgodnie z przepisami ustawy, podział gospodarstwa rolnego był dopuszczalny wyłącznie wówczas, gdy każda z nowo wydzielonych części – samodzielnie lub łącznie z gruntami już należącymi do nabywcy – spełniała wymagania tzw. podstawowej normy obszarowej. Norma ta została ustalona jednolicie dla całego obszaru państwa i wynosiła 8 hektarów użytków rolnych. Jej wprowadzenie miało na celu zapewnienie ekonomicznej zdolności gospodarstw do samodzielnego funkcjonowania oraz realizację polityki rolnej państwa zmierzającej do utrzymania gospodarstw o odpowiedniej wielkości produkcyjnejElżbieta Kremer, Wybrane zagadnienia z problematyki rolnej w orzecznictwie sądowym, Przegląd Prawa Rolnego 1 (20) (2017), s. 288–298.Michał Niedośpiał, Dziedziczenie testamentowe gospodarstw rolnych przez osoby fizyczne. Wydawnictwo STO, Bielsko-Biała, 2002, s. 24–32, ISBN 83-87829-80-3..