Drugim charakterystycznym dla nadprzewodników efektem jest wypychanie z materiału pola magnetycznego, zwane efektem Meissnera (w nadprzewodnikach pierwszego rodzaju), lub skupianie pola magnetycznego w „wiry” (w nadprzewodnikach drugiego rodzaju).
Rodzaje nadprzewodników thumb|559px|W sierpniu 2018 roku osiągnięto nadprzewodnictwo w 215 K, a w grudniu w 250 K. W marcu 2019 rekord wynosił już 280 K.
Na podstawie różnych kryteriów można wydzielić różne grupy nadprzewodników: Ze względu na właściwości fizyczne: nadprzewodniki I rodzaju, w których przy określonym krytycznym polu magnetycznym BC dochodzi do zniszczenia stanu nadprzewodzącego, nadprzewodniki II rodzaju, w których przy określonym polu magnetycznym BC1 dochodzi do wnikania pola magnetycznego do nadprzewodnika i utworzenia stanu mieszanego, a powyżej pola BC2 zachodzi zniszczenie stanu nadprzewodzącego. Ze względu na skład chemiczny i budowę: niektóre pierwiastki (na przykład rtęć, kadm, ołów, cynk, cyna, glin, iryd, platyna), inne przechodzą w stan nadprzewodnictwa tylko pod bardzo wysokim ciśnieniem (na przykład tlen, fosfor, siarka, german, żelazo Przy wysokim ciśnieniu żelazo traci właściwości ferromagnetyczne i po osiągnięciu 20GPa przechodzi w stan nadprzewodnictwa w temperaturze 1.8K., lit Przy ciśnieniu 48GPa lit przechodzi w stan nadprzewodnictwa w