Działalność o. Ramíreza przypadła na okres brutalnej wojny domowej. Kościół katolicki, opowiadający się po stronie uciemiężonych, był postrzegany przez dyktaturę wojskową jako zagrożenie i oskarżany o sprzyjanie ideologii komunistycznej. Bezpośrednie prześladowania zakonnika rozpoczęły się w czerwcu 1983 roku, kiedy udzielił pomocy Fidelowi Coroyowi Alvarezowi – byłemu partyzantowi, który chciał skorzystać z rządowej amnestii.
Po spowiedzi duchowny odprowadził mężczyznę na policję, jednak obaj zostali aresztowani i przewiezieni do bazy wojskowej w Chimaltenango. O. Ramírez był tam przez dwanaście godzin torturowany; służby usiłowały wymusić na nim złamanie tajemnicy spowiedzi. Mimo zwolnienia, pozostawał pod ścisłym nadzorem i otrzymywał groźby śmierci.
Zginął 7 listopada 1983 roku. Został uprowadzony przez żołnierzy, a podczas próby ucieczki z radiowozu na Avenida Elena w Gwatemali został zastrzelony.
Znaczenie i kult Śmierć o. Ramíreza jest interpretowana jako męczeństwo ex parte persecutoris (ze strony prześladowcy), wynikające z nienawiści do wiary (Odium fidei). Podkreśla się jego niezłomność w ochronie tajemnicy spowiedzi oraz wierność zasadom Ewangelii. Z uwagi na okoliczności śmierci oraz opinię o świętości, podjęto starania o wyniesienie zakonnika na ołtarze.