W czasie pobytu w Paryżu w 1903 poślubiła skrzypka Romulusa Kunzera, z którym miała syna. Małżeństwo rozpadło się po kilku latach, a Cecilia powróciła do Rumunii, gdzie poślubiła rzeźbiarza , z którym była związana do jego śmierci w roku 1942. Z tego związku przyszło na świat dwie córki (Gabriela i Cecilia).
Po powrocie do Rumunii Cecilia zafascynowała się sztuką dekoracyjna i malarstwem monumentalnym. W 1916 objęła stanowisko profesora w Akademii Sztuk Pięknych w Bukareszcie (w historii europejskich uczelni artystycznych była pierwszą kobietą na tym stanowisku). W latach 1924 i 1928 reprezentowała Rumunię na Biennale Weneckim. W 1937 została wybrana prezesem Stowarzyszenia Sztuk Pięknych w Rumunii.
W 1943 wydała swoja autobiografię (Fresca unei vieti).
Nagrody i wyróżnienia 1929: Główna nagroda na Międzynarodowej Wystawie w Barcelonie 1930: Order Zasługi Cywilnej (Hiszpania) 1933: Legia Honorowa (Francja)