Twórczość Semonidesa obejmowała przede wszystkim elegie i jamby; według przekazu zawartego w Księdze Sudy zaliczany był do pierwszych twórców jambów. Swoje utwory zapisywał w dialekcie jońskim, a wydźwięk ich tematyki najczęściej był pesymistyczny. Do czasów współczesnych zachowała się jedynie niewielka część jego dorobku, gdyż większość jego utworów zaginęła. Najdłuższy zachowany utwór liczy 118 wersów, jego treść ma charakter satyryczny i poświęcony został kobietom, dlatego bywa określany jako Satyra na kobiety. Płeć żeńska została podzielona w utworze na dziesięć kategorii, osiem wywodzi się ze zwierząt: klaczy, lisicy, łasicy, małpy, oślicy, pszczoły, suki oraz świni. Pozostałe dwie kategorie wywodzą się z ziemi i morza. Jedynie kobiety pochodzące od pszczoły mają pozytywne cechy. Wiersz ten przetrwał dzięki V–wiecznemu pisarzowi Stobajosowi, który sporządził zbiór tekstów greckich pisarzy; ten jednak błędnie przypisał autorstwo innemu starożytnemu greckiemu poecie – żyjącemu na przełomie VI i V wieku p.n.e. Symonidesowi z Keos.
Semonides miał być również autorem elegii poświęconej dziejom miejsca swojego pochodzenia. Utwór ten niemal w całości zaginął, zachował się z niego tylko jeden krótki fragment.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Nieznana data urodzenia Kategoria:Nieznana data śmierci Kategoria:Greccy poeci VII wieku p.n.e. Kategoria:Greccy poeci VI wieku p.n.e. Kategoria:Satyrycy