Cykl życiowy jest jednoroczny. Jaja składane są pojedynczo w szczelinach kory. Kambiofagiczne i ksylofagiczne larwy żerują pod korą gałęzi o grubości mniej więcej palca, drążąc w nich lekko pofalowane chodniki. Sporadycznie notowano je także w bocznych, płytko leżących korzeniach. Ich preferowaną rośliną żywicielską jest topola osika, ale żerują też na topoli czarnej, topoli białej i topoli kanadyjskiej. Przepoczwarczenie ma miejsce wiosną w komorze umieszczonej w wierzchniej warstwie bielu. Osobniki dorosłe obserwuje się od kwietnia do lipca ze szczytem pojawu w maju i czerwcu. Siadają na roślinach żywicielskich i w ich sąsiedztwie.
Rozprzestrzenienie i zagrożenie Gatunek palearktyczny o eurosyberyjskim typie rozsiedlenia. Podgatunek nominatywny znany jest z Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Danii, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Albanii, Macedonii Północnej, Grecji, europejskiej części Rosji, europejskiej i anatolijskiej części Turcji, Zakaukazia i Iranu. Podgatunek A. p. meridionalis jest endemitem Hiszpanii, A. p. praeclarus endemitem Finlandii, a A. p.